Vaak betrekt de supporter de hele familie bij VVV-Venlo.

Hoe ervaren zij dat en waarom doet men dit?

Vertel uw verhaal en stuur het op naar bestuur@socioclub-VVV-Venlo.nl en wij plaatsen dit op onze site.

Nellie Ambaum

Een video over een wel zeer bijzondere VVV-supporter!

Nellie Ambaum: al ruim 80 jaar VVV-supporter

‘Als de sfeer vanuit het stadion in mijn woonkamer neerdaalt, kan ik wel janken’

Ze is één van de langst levende en ook één van de meest trouwe VVV-supporters. Samen met haar vader bezocht ze al op 3-jarige leeftijd wedstrijden van de Venlose voetbaltrots en binnenkort hoopt ze haar 85e verjaardag te vieren. En nog steeds heeft Nellie Ambaum een seizoenkaart. Echter.... ze gaat al jaren niet meer naar De Koel. Haar algehele gezondheid maar met name een fikse visuele handicap zijn er debet aan dat ze niet meer haar vaste stekkie in het stadion kan innemen. Toch verlengt ze nog ieder jaar trouw haar seizoenkaart. Als iemand echter vraagt of ze de kaart een keer mogen lenen, bijt ze de persoon in kwestie vinnig toe: "Koop maar je eigen kaartje. De club kan het geld goed gebruiken."

Het is de dag van de smadelijke 5-2 nederlaag tegen FC Dordrecht als Nellie Ambaum een paar uur voor de wedstrijd haar profetische woorden uitspreekt. "Soms spelen ze zo mat he. We winnen van de clubs die bovenaan staan, maar verliezen van de onderste. De spelers denken soms dat ze de overwinning al voor het eerste fluitsignaal binnen hebben. Maar denk nooit dat je zomaar iets cadeau krijgt in het leven. We zijn er nog lang niet." Bij VVV-Venlo weten ze inmiddels wat dit betekent. Als de ploeg van Maurice Steijn het een keertje faliekant laat afweten, rinkelt op maandagmorgen de telefoon in stadion De Koel en vertelt Nellie aan de medewerkers van de club hoe zij er over denkt. Dan geeft ze ongezouten haar mening over het spel. "Ja, ze kennen mij daar goed. Goedemorgen mevrouw Ambaum, zeggen ze dan vriendelijk en als ik vraag waar Steijn is, komt hij soms zelf aan de lijn en zeg ik tegen hem: u moet strenger zijn tegen de spelers. Ik hou van tempo in het spel. Aan det spek verdomme. Ze moeten sneller spelen."

Ondanks haar visuele handicap volgt ze het wel en wee van haar club namelijk nog op de voet. Nellie woont op een steenworp afstand van het stadion. Bij de thuiswedstrijden gaat het bovenraam een stukje open om sfeer te proeven en schakelt ze de radio aan om naar het verslag op Omroep Venlo te luisteren. Bij iedere goal springt ze luid schreeuwend en juichend op. De club zit nog steeds in haar hart. "Als voor de wedstrijd de lampen van het stadion aangaan en liedjes als ‘Er wordt een goal geboren’ of ‘Hup Hup VVV’ vanuit De Koel in mijn woonkamer neerdalen, dan gaat mijn hart te keer. Dan komen de herinneringen en zing ik thuis mee. Maar tegelijkertijd kan ik wel janken. Ja, omdat ik er zelf niet meer bij kan zijn.

Het gejuich van de mensen en de muziek. Dat is zo’n prachtig geluid he.

voor de onvoorwaardelijke liefde voor haar club. Met behulp van een grote loep leest ze soms nog de wedstrijdverslagen in de krant. "De ene keer gaat dat beter dan de andere. Die loep is echter onmisbaar voor mij en heb ik gekocht bij Prul. Haha. Dat zeg ik altijd. Hoe heet die zaak ook alweer? Oh ja Pearl. Daar werken goede jongens hoor. Ook allemaal echte VVV-supporters."

Al voor de tweede wereldoorlog bezocht ze haar eerste wedstrijd samen met haar vader. De man die zijn jonge dochter de passie voor het spel leerde, maar van wie ze ook al vroeg afscheid moest nemen. Bij de bombardementen op de stad in 1944 was hij één van de slachtoffers. "Ik was pas twaalf; een kind en nergens bang voor. Moeder moest ons naar binnen roepen als het luchtalarm klonk. Met mijn vader ging het helaas mis. Pas weken later hebben ze hem onder het puin gevonden. Verschrikkelijk." Ambaum heeft in die vele jaren dus alle hoogte- en dieptepunten van de club meegemaakt. Ze straalt tijdens het ophalen van alle herinneringen. Na het overlijden van haar vader, bezocht ze samen met haar moeder het stadion. "Toen mam 80 jaar werd, kreeg ze van de selectie een grote bos rozen. Dat is toch

fantastisch. Ik heb alle topspelers uit het verleden nog meegemaakt: Gijs Nass, Faas Wilkes en Jan Klaassen natuurlijk. Dat was de leukste. Die hebben ze aan Feyenoord moeten verkopen, anders waren ze toen al failliet gegaan. Gelukkig kwam hij ook weer terug. En Herman Teeuwen; dat was de lolligste, maar tegelijkertijd een echte commandant."

Haar vaste plek was precies tussen kapelaan Leo Brueren en oud-voorzitter Jeu Sprengers in. "Jeu was een neef van mij. We hebben gouden tijden meegemaakt. Maar natuurlijk ook slechte. Na één van de degradaties zongen we met een aantal mensen gezamenlijk: ‘Ut is gedaon, ut is gedaon. Weej motte noow nao hoes toe gaon.’ Natuurlijk waren we verdrietig, maar we bleven zingen. Iedereen wist: de club moet weer opnieuw beginnen, maar we komen er ook weer bovenop. De sfeer was gemoedelijker. Toen kon nog alles. Als iemand jarig was namen we koffie en gebak mee. Onze plaatsen waren precies onder het hok van de

cameraman en de commentator van de NOS. Mart Smeets en Tom Egbers zijn wel eens naar beneden gekomen. Smeets haalde zelf koffie, zag ons gebak en vroeg: mevrouw heeft u toevallig ook een bananensoes meegenomen? En dan schreeuwde de cameraman van boven uit dat hok: dat wil ik ook. En Tom Egbers. Die vroeg om Negerzoenen. Helaas zijn die tijden voorbij. Dat kan tegenwoordig allemaal niet meer. De laatste jaren kreeg ik van sommige medewerkers in het stadion nog niet eens meer unne goojendaag gewenst. Dit zijn de nieuwe tijden he. Maar er zijn ook nog steeds mensen die vragen: waar is mevrouw Ambaum gebleven. Ik ga nu een jaar of zeven niet meer, maar ze kennen mij nog steeds."

Iedereen op die voormalige eretribune – de huidige Z-tribune - kende Nelly. Al was dat vroeger niet altijd positief. "Ik schreeuwde volgens sommige mensen wel eens te hard en dan riepen ze naar mij: mins hald dien straöt ens! En dan riep ik terug: dan duisse dich maar watjes in die oëre asse dao neet taege kins. Ik ben wie ik ben, maar heb daardoor ook nergens vijanden." Aan trainers als Rob Baan, Frans Körver en Sef Vergoossen bewaart ze goede herinneringen. Over Jan Reker is ze minder positief. "Die mocht mij niet. Hij keek mij altijd zo vanuit de hoogte aan. Nee, dat vond ik geen fijne man. Een beetje een opschepper." Nelly gaf trainers in slechte tijdens ook wel eens advies om nieuwe spelers te kopen. "Dan kreeg ik als antwoord dat er geen geld was, maar dan zei ik: man, geef toch uit die poen. Wat moet ik met die Flarisse die er nu staan? Ja, dat mag ik zeggen; kan met iedereen goed omgaan. Dat heb ik van mijn vader. Nee, mijn moeder was anders. Tegen haar zei ik altijd: ga jij maar bij de elite staan."

En wat als VVV dan binnenkort kampioen wordt, gaat ze dat vieren? Nellie straalt uitbundig. "Ja natuurlijk. Dan haal ik champagne in huis, maar niet te veel. Ik heb last van suikerziekte en kan er niet meer zo goed tegen. Dat is slecht voor mijn hart. Maar proosten op de club zal ik altijd blijven doen."

Mijn man, die toen nog mijn vriendje was. zou voor de eerste keer Moeder John Testrootemee naar mijn ouders gaan.
We vonden het erg spannend, hoe zouden ze reageren?
Want we waren nog snotneuzen, ik was 15 en mijn vriend 19.
Maar het klikte! Twee VVV supporters vonden elkaar, mijn vader en vriend.
Vanaf die tijd gingen ze samen naar het voetballen, met de fiets, een auto was er nog niet en ze gingen trouw iedere thuiswedstrijd naar hun cluppie, weer of geen weer en soms was het koud, bitter koud, want dan kwamen ze half “verozeld” naar huis en daar kregen ze van mam hete koffie en een borreltje om warm te worden.
Dan werd er nagekletst over de wedstrijd, soms juichten ze en soms foeterden ze, dan riepen ze “do braojer” en de scheidsrechter moest het wel eens ontgelden, dan floot hij voor de tegenpartij, vonden ze.
Dat is jaren zo gegaan, ook nadat we getrouwd waren en mijn vriend mijn man geworden was. Tot mijn vader zo slecht ter been was dat het niet meer ging en hij moest afhaken.
Maar intussen was onze oudste zoon zover dat hij mee mocht naar “de Koel”. In het begin moest hij nog naar het jeugdhonk, maar de 2e helft mocht hij bij zijn vader gaan staan.
Dus waren de supporters weer met zijn tweeën en ze hebben hun club gesteund, ook al was het niet altijd geweldig.

En ze werden ervoor beloond, want VVV werd kampioen ó wat was dat “sjoën”, we stonden met het hele gezin op de markt voor het stadhuis.
Kippenvel kregen we toen de “Joeksmobiel” met de spelers aankwam en schor van het zingen en juichen gingen we weer naar huis.
Dus beste mensen, blijf de club steunen, er komt zeker weer een goeie tijd, misschien weer een kampioenschap.

Ik hoop het en ik gun het de supporters en de spelers van harte.
Of ik dat nog meemaak? Ik ben inmiddels 80 jaar, maar at heb ik genoten van mijn lieve oude supporters.

Groetjes, Mariet Testroote – Naderman.

Mijn man, die toen nog mijn vriendje was. zou voor de eerste keer \"Moedermee naar mijn ouders gaan.
We vonden het erg spannend, hoe zouden ze reageren?
Want we waren nog snotneuzen, ik was 15 en mijn vriend 19.
Maar het klikte! Twee VVV supporters vonden elkaar, mijn vader en vriend.
Vanaf die tijd gingen ze samen naar het voetballen, met de fiets, een auto was er nog niet en ze gingen trouw iedere thuiswedstrijd naar hun cluppie, weer of geen weer en soms was het koud, bitter koud, want dan kwamen ze half “verozeld” naar huis en daar kregen ze van mam hete koffie en een borreltje om warm te worden.
Dan werd er nagekletst over de wedstrijd, soms juichten ze en soms foeterden ze, dan riepen ze “do braojer” en de scheidsrechter moest het wel eens ontgelden, dan floot hij voor de tegenpartij, vonden ze.
Dat is jaren zo gegaan, ook nadat we getrouwd waren en mijn vriend mijn man geworden was. Tot mijn vader zo slecht ter been was dat het niet meer ging en hij moest afhaken.
Maar intussen was onze oudste zoon zover dat hij mee mocht naar “de Koel”. In het begin moest hij nog naar het jeugdhonk, maar de 2e helft mocht hij bij zijn vader gaan staan.
Dus waren de supporters weer met zijn tweeën en ze hebben hun club gesteund, ook al was het niet altijd geweldig.

En ze werden ervoor beloond, want VVV werd kampioen ó wat was dat “sjoën”, we stonden met het hele gezin op de markt voor het stadhuis.
Kippenvel kregen we toen de “Joeksmobiel” met de spelers aankwam en schor van het zingen en juichen gingen we weer naar huis.
Dus beste mensen, blijf de club steunen, er komt zeker weer een goeie tijd, misschien weer een kampioenschap.

Ik hoop het en ik gun het de supporters en de spelers van harte.
Of ik dat nog meemaak? Ik ben inmiddels 80 jaar, maar at heb ik genoten van mijn lieve oude supporters.

Groetjes, Mariet Testroote – Naderman.

Mijn man, die toen nog mijn vriendje was. zou voor de eerste keer \"Moedermee naar mijn ouders gaan.
We vonden het erg spannend, hoe zouden ze reageren?
Want we waren nog snotneuzen, ik was 15 en mijn vriend 19.
Maar het klikte! Twee VVV supporters vonden elkaar, mijn vader en vriend.
Vanaf die tijd gingen ze samen naar het voetballen, met de fiets, een auto was er nog niet en ze gingen trouw iedere thuiswedstrijd naar hun cluppie, weer of geen weer en soms was het koud, bitter koud, want dan kwamen ze half “verozeld” naar huis en daar kregen ze van mam hete koffie en een borreltje om warm te worden.
Dan werd er nagekletst over de wedstrijd, soms juichten ze en soms foeterden ze, dan riepen ze “do braojer” en de scheidsrechter moest het wel eens ontgelden, dan floot hij voor de tegenpartij, vonden ze.
Dat is jaren zo gegaan, ook nadat we getrouwd waren en mijn vriend mijn man geworden was. Tot mijn vader zo slecht ter been was dat het niet meer ging en hij moest afhaken.
Maar intussen was onze oudste zoon zover dat hij mee mocht naar “de Koel”. In het begin moest hij nog naar het jeugdhonk, maar de 2e helft mocht hij bij zijn vader gaan staan.
Dus waren de supporters weer met zijn tweeën en ze hebben hun club gesteund, ook al was het niet altijd geweldig.

En ze werden ervoor beloond, want VVV werd kampioen ó wat was dat “sjoën”, we stonden met het hele gezin op de markt voor het stadhuis.
Kippenvel kregen we toen de “Joeksmobiel” met de spelers aankwam en schor van het zingen en juichen gingen we weer naar huis.
Dus beste mensen, blijf de club steunen, er komt zeker weer een goeie tijd, misschien weer een kampioenschap.

Ik hoop het en ik gun het de supporters en de spelers van harte.
Of ik dat nog meemaak? Ik ben inmiddels 80 jaar, maar at heb ik genoten van mijn lieve oude supporters.

Groetjes, Mariet Testroote – Naderman.

Al vanaf mijn jeugd ben ik supporter van VVV-Venlo, de wedstrijden in de Kraal heb ik nog meegemaakt.

 

Tegenwoordig ga ik met mijn zoon naar het voetballen, vanuit Arnhem komt hij steeds naar VVV-Venlo. Ook al is geel-zwart in Arnhem een gevaarlijke kleur….

In 2011 is hij vader geworden van een tweeling en op de geboortedag zijn zij aangemeld als lid van Koelkids. Hun eerste kennismaking met het echte VVV was dus in 2012 bij de speciale Koelkids dag.

Nu wacht ik op het moment dat zij met het elftal de trap afkomen…..

Hay Janssen

Ottersum

Ik ga al naar VVV vanaf mijn 11e jaar. Dat is dus al meer dan 47 jaar. Ik werd mee genomen door mijn vader, die het helaas niet meer mee kan maken. Mijn vader Hein was VVV-supporter toen hij mijn moeder leerde kennen. Mijn Opa was ook supporter en zelf voetballer-keeper van Belfeldia en goede vriend van Oud VVV-keeper Swinkels. Mijn pa was dus meteen goedgekeurd als “vrijer” voor ma en ging samen met mijn opa naar de eerste betaald voetbal wedstrijden van VVV, in Baarlo kijken. Het veer was zo vol met supporters, dat de fiets opzij van het veer in het water  werd mee gesleept. Ik mocht vroeger de eerste helft in het “jongensvak” staan, aan de kant van de Kaldenkerkerweg, bij “de Kraal”. In de 2e helft mocht je dan bij pa gaan staan, als het niet druk was.

Ik zag de rooie van het Hek een tackle maken en de speler van de tegenstander vloog dan door de lucht, tussen de graspollen, die vanachter de Duitse kant, achter het doel, over het veld gesmeten werden.

Daarna de verhuizing naar de Koel mee gemaakt. Geweldige wedstrijden gezien. Barcelona in de Koel. Een poortje van “De Koes” bij Cruijff door de benen. Ajax onder de sneeuw geduwd 3-0. Kampioensfeesten, maar ook degradatie. Zelfs tweede divisie mee gemaakt, ooit. En wedstrijden bij min 16 graden. Toen zaten oom Jacques en tante Marian samen onder een deken op de tribune. Ze staan nog in het VVV-fotoboek van die tijd.

Ook uitwedstrijden gezien. Naar Haarlem met 7 bussen vol. 3-2 verliezen en toch met gezang weer het stadion uit. Die Haarlemmers dachten dat wij allemaal dronken waren. Met 1000 man in de trein naar de Kuip. Ook hier waren pa en oom en tante er bij.  1-1 tegen Feyenoord. Jochen Vieten hield alle ballen tegen. Na de wedstrijd rennen naar de trein. Petjes en sjaals werden af getrokken door boze Feyenoord-fans. En weer zingen in de trein.

De wedstrijd op de Wageningse Berg. 10.000 Venlonaren met auto’s naar Wageningen. De weg was met eigen bordjes aan gegeven. VVV -> die kant op. Van Venlo tot Wageningen. De witte “Kramer” met een bloedende kop in de wedstrijd. Winnen en promotie! Op de terugweg juichende mensen langs de kant in Velden. En wij maar toeteren. Ook mijn dochter ging een tijdje mee naar de Koel.

Samen op de foto met John van Loenhout en Bas Jacobs tijdens de open dag van VVV. Nu heeft ze het echter te druk met haar vriendje. Die voetbalt zelf bij het 2e van Venlosche Boys. Eens kijken of die met “toekomstige schoonpa” mee wil naar de Koel? Dan kan ik een leuke traditie voort zetten. En later neemt opa dan ook de kleinkinderen mee!

Forza VVV

John Testroote

Komt hier uw verhaal te staan?

Share This